In de zomer van 2010 speelde en zong ik in een rondreizend theaterfestival.
Tegelijkertijd stond ik bijna elke dag van de week vroeg op om opnames te maken voor een tv-serie. Ik kreeg nauwelijks slaap. Het was de drukste periode in mijn carrière.
En toen... kreeg ik last van mijn stem. Ik werd hees en kreeg last van keelpijn. Ik gaf de schuld aan mijn drukke schema, de luide band waarmee we speelden, de slecht werkende headsets, het lawaai op het festival waar we optraden. Alle externe oorzaken waren verantwoordelijk voor mijn stemproblemen.
Toen realiseerde ik me dat de andere acteurs van mijn groep, die ook op hun eigen manier druk waren (oké, sommigen gingen ‘alleen maar’ tot laat in de nacht drinken en schreeuwen in een luidruchtige bar, maar dat telt ook mee!), helemaal geen problemen hadden, terwijl ze onder dezelfde omstandigheden optraden als ik.
Het was dus iets wat MIJN probleem was en waar ik verantwoordelijkheid voor moest nemen.
Ik heb altijd extra goed voor mijn stem moeten zorgen. Op de toneelschool wilden ze dat ik een operatie aan mijn stembanden zou ondergaan, omdat ik poliepen had. Ik heb de operatie op het laatste moment afgezegd en een pauze genomen van school. Door rust, spraak- en zanglessen verdwenen de poliepen. Maar sindsdien is mijn stem altijd mijn zwakste punt gebleven. Telkens als ik in een stressvolle periode zat, met veel optredens, werd mijn stem weer hees. Rust hielp, maar slechts tijdelijk. Het betekende dat ik niet constant kon optreden. Ik moest dit voorgoed oplossen.
Een van mijn beste vrienden, een topconcertvioliste die toen al Alexander Techniek docent was, observeerde mijn bewegingspatronen en moedigde me aan om Alexander Technieklessen te gaan volgen. Uiteindelijk heb ik dat, gelukkig, gedaan!
Tijdens mijn Alexander Techniek lessen leerde ik , dat het niet alleen iets ‘fysieks’ was wat ervoor zorgde dat mijn stem hees werd. Het was ook mijn mentale houding. Ik had last van plankenkoorts en faalangst. Ik legde te veel druk op mezelf, ik oefende te lang en te hard, waardoor ik mijn stem tijdens repetities overbelastte. Dit maakte het extra stressvol om daadwerkelijk op te treden en auditie te doen, met de dreiging van een hese stem, altijd op de loer!
Ik dacht altijd dat ik, om met plankenkoorts en faalangst om te gaan, moest voorkomen dat ik nerveus werd. Door de techniek heb ik geleerd dat ik dat niet hoef te voorkomen. Nervositeit zal altijd voorkomen. Dat is gezond. Als je gaat optreden, moet je op je best zijn, op je hoogste niveau. Daar heb je adrenaline voor nodig.
In plaats daarvan heb ik mijn reactie op de nervositeit veranderd. Ik heb geleerd hoe ik kan voorkomen dat ze me overweldigen, door een andere reactie te kiezen dan mijn vroegere, gebruikelijke reactie.
Sindsdien zijn mijn stemproblemen nooit meer teruggekomen. Bovendien merkte ik nog veel meer veranderingen in mezelf. Niet alleen verdwenen mijn stemproblemen langzaam, maar ook andere ongemakken zoals lage rugpijn, schouderpijn en vermoeidheid werden langzaam minder.
Wat ik het leukste vind aan de Alexander Techniek, is dat het een techniek is die je handvatten geeft, die je leert hoe je jezelf ten goede kunt veranderen. Uiteindelijk heb je geen leraar meer nodig om je beter te voelen. Je kunt veranderingen in jezelf teweegbrengen door op een andere manier te denken. Je hebt de keuze om anders op situaties te reageren dan voorheen, je bent niet langer onderworpen aan je gewoontes. Het is een heel eenvoudige en praktische methode die grote veranderingen teweeg kan brengen in hoe je je emotioneel en fysiek voelt.
